Cabaretten Lente 2012: Kommil Foo
In de pers

COMME IL FAUT - 'Breken' van Kommil Foo is zoals het brandende kaarsje op de scène: nu eens heftig flakkerend, dan weer kalmpjes wiegend, maar altijd hartveroverend. © PHILE DEPREZ

'O e ist?' De populairste vraag aller tijden wordt in Breken door troubadours Raf en Mich Walschaerts aan een grondig onderzoek onderworpen. Op de meest (on)mogelijke manieren wordt ze door 'de een' aan 'de ander' gesteld en krijgt ze een steeds wisselend antwoord - variërend van een ingetogen pianonummer met kaarslicht, over een explosief clownsnummer, tot een wonderschoon tableau vivant mét paardenkop. Breken barst van zulke verscheurend mooie beelden en songs die elegant balanceren tussen de grap en de tragiek, en tussen realiteit en fantasie.

In deze voorstelling beeldhouwt het ervaren cabaretduo, bijgestaan door regisseur Ineke Nijssen, een portret van de gebroken mens. Scenografisch vertaalt zich dat in een nachtzwarte scène, die ingekleed wordt door een ragfijn hagelwit gordijn, kleurige strepen licht en een windmachine. De broers bewandelen die stemmige speelplek zoals ze dat al vierentwintig jaar doen: strak in het sobere pak, met stijlvolle cowboyboots aan de voeten en elk met een van spelgoesting stralende karakterkop.

Het fundament van dit jarenlange en onverminderde spelplezier is broederliefde. Die gooien ze nu als wapen in de strijd tegen het ergste wat een mens kan overkomen: in duizend stukjes breken - figuurlijk uiteraard. Nijssen waakt erover dat de creatie zelf níét in duizend stukjes breekt, maar tot een rakend verhaal uitgroeit over en gezongen of verteld door twee guitige, breekbare belhamels die elkaar rechthouden en aanvullen in het leven én op de scène.

Terwijl Raf de akoestische gitaar bespeelt als een swingende bassist, versmelt Mich met zijn viool of stunt hij met een paar soeplepels. Dat baldadige gemusiceer wisselen ze soms net iets te keurig af met sketches die glanzen van herkenbaarheid en zinderen van deugnieterij. Als rots in de branding staat er steeds een barkruk op de toneelvloer. Ze zitten op die stoel als ruiters. Of beter: als twee lone-some cowboys met het geschonden, maar montere hart op de tong. ELS VAN STEENBERGHE

HET REKWISIET

Het luciferdoosje speelt een cruciale rol in de voorstelling. De centrale vraag: 'Hoe past een volwassen man in een luciferdoosje?'